அணிலின் கோடுகள்
ஒரு கிராமத்தில் வித்யநாத் என்ற புகழ்பெற்ற அறிஞர் ஒரு குருகுலத்தை நடத்தி வந்தார். அவரது குருகுலத்தின் புகழைக் கேட்டு தூர தேசங்களிலிருந்து மாணவர்கள் கல்வி கற்க அங்கு வருவார்கள்.
வித்யநாத்தின் மகன் பிருகஸ்பதியும் தந்தையைப் போலவே சிறந்த அறிஞனாக விளங்கினான். அவன் தன் பெயருக்கேற்றார் போல் பண்டிதராகத் திகழ்ந்தான். தன் மகனே குருகுலத்தின் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்த வித்யநாத் மகனிடம், "மகனே பிருகஸ்பதி, உனது கல்வி முடிந்துவிட்டது. இப்போது நீ உலகியல் மற்றும் உலக அறிவைப் பெறுவது அவசியம். உலகின் வழக்கம், உலக நடத்தை போன்ற விஷயங்களைப் பற்றிய அறிவு மற்றும் அனுபவம் இல்லாமல், புத்தக அறிவு மட்டும் பயனற்றது. அது இல்லாமல் உன்னால் உன் மாணவர்களுக்கு முழுமையாக கற்பிக்க முடியாது. அதனால் நீ சில நாட்கள் தேச சஞ்சாரம் செய்து வா" என்றார்.
தந்தையின் கட்டளைக்கு இணங்கி பிருகஸ்பதி தேச சஞ்சாரம் புறப்பட்டான். கிராமம் கிராமமாக நடந்து சென்று மக்கள் எப்படி தங்கள் வாழ்க்கையை நடத்துகிறார்கள் என்பதை நேரடியாகப் பார்த்தான். புத்தகங்களில் அவன் படிக்காத விஷயங்களை தெரிந்து கொண்டான்.
ஒரு கிராமத்தில் வலிமையான இளைஞர்கள், பலவீனமான ஒரு மனிதனின் பாத பூஜை செய்து, "மகாபலிக்கு ஜெய்!" என்று அவரை வாழ்த்திக் கொண்டிருந்தார்கள். அதன் பின்னணியில் இருந்த மர்மம் அவனுக்குப் புரியவில்லை. விசாரித்ததில் அவனுக்குத் தெரிந்த விஷயம் இதுதான்:
முன்பு அந்த கிராமத்தில் மகாபலி என்ற ஒரு மனிதன் வசித்து வந்தான். அவன் அந்த கிராமத்திற்கு வந்த பல ஆபத்துகளிலிருந்து மக்களைக் காப்பாற்றினான். காட்டு விலங்குகள் அடிக்கடி கிராமத்திற்குள் நுழைந்து தொல்லை கொடுத்தன. மகாபலி தனியாக அவற்றை கொன்றான். ஒருமுறை துர்முகன் என்ற அரக்கன் அந்த கிராமத்தில் மட்டுமல்லாமல் சுற்றுவட்டாரத்தில் இருந்தவர்களுக்கும் தொல்லை கொடுக்க ஆரம்பித்தான். மகாபலி மகா காளியை வணங்கி துர்முகனுடன் பயங்கர போர் புரிந்து அவனைக் கொன்றான். அதனால் மகாபலி அந்த கிராமத்து மக்களுக்கும், அருகிலுள்ள மற்ற கிராமத்து மக்களின் மரியாதைக்கும் பாத்திரமானான். அனைவரும் அவரை ஒரு சிறந்த வீரராகவும், தெய்வ மனிதனாகவும் கருதி அவரது பாத பூஜை செய்ய ஆரம்பித்தனர். துர்முகனை வதம் செய்த அந்த நாளை கிராம மக்கள் ஒரு பண்டிகை நாளாக கொண்டாடினர். அன்று கிராம மக்கள் மகாபலியின் பாத பூஜை செய்தனர். மகாபலி இவ்வுலக வாழ்க்கையை முடித்து பரலோகம் சென்ற பிறகு பல நூற்றாண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன. ஆனால் அன்று முதல் மகாபலியின் சந்ததியினரின் பாத பூஜை தொடர்ந்து நடந்து வந்தது.
முன்னோர்களின் சிறந்த குணங்களால் அவர்களின் சந்ததியினர் ஆராதிக்கப்படுவதை பிருகஸ்பதி பல இடங்களில் பார்த்தான். இதற்கு மாறான ஒரு சம்பவத்தையும் அவன் பார்த்தான்.
அவன் அந்த கிராமத்தின் ஒரு பணக்காரர் வீட்டில் தங்கியிருந்தான். வித்யநாத்தின் மகன் என்பதால் அவன் எங்கு சென்றாலும் அவனுக்கு மிகுந்த மரியாதை கிடைத்தது. ஏனெனில் வித்யநாத்தின் புகழ் நாடெங்கும் பரவியிருந்தது. அதனால் அந்த பணக்காரர் பிருகஸ்பதிக்கு நல்ல விருந்தோம்பல் செய்தார். அவர், "பண்டிதரே! இன்று எங்கள் கிராமத்தில் ஒரு அரசவைக் கவிஞர் தேர்வு நடைபெற உள்ளது. உங்களைப் போன்ற அறிஞர்கள் முன்னிலையில் இந்த தேர்வு நடைபெறுவது எங்கள் பாக்கியம்! தயவு செய்து நீங்கள் அப்போது அங்கு வந்திருந்து சிறப்பிக்க வேண்டும்" என்றார்.
அரசவைக் கவிஞர் பதவிக்கு ஆறு பேர் போட்டியிட்டனர். அவர்களில் இருவர் மட்டுமே ஆசுகவிதை எழுதுபவர்கள். அவர்களில் ஒருவர் தான் இயற்றிய மூன்று கவிதைகளை எடுத்து வந்திருந்தார். அந்தக் கவிஞர்களைப் பார்த்து பணக்காரர், "நீ அம்பர் தானே?" என்றார்.
அவன் ஆமாம் என்று தலையசைத்தான்.
"நீ அம்பராக இருந்தால் குறைந்தது ஐந்து மகா காவியங்களையாவது எழுதி இருக்க வேண்டும். அரசவைக் கவிஞர் பதவி பெற!" என்று சொல்லிவிட்டு பணக்காரர் மற்ற ஒருவரை அரசவைக் கவிஞராக நியமித்தார்.
அரசவைக் கவிஞரின் இந்த வினோதமான தேர்வைப் பார்த்து பிருகஸ்பதி ஆச்சரியப்பட்டான். "என்ன இது! அவன் பெயர் அம்பரா? அவனிடம் என்ன குறை இருந்தது?" என்று அவன் கேட்டான். அப்போதுதான் அம்பர் என்பது ஒரு மனிதனின் பெயர் அல்ல, அது ஒரு சாதியின் பெயர் என்று அவனுக்குத் தெரியவந்தது. நாங்கள் வானத்திலிருந்து நேராக கீழே இறங்கி வந்தவர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டு அந்த சாதியினர் அந்த பெயரை தங்கள் சாதிக்கு சூட்டிக் கொண்டனர். கல்வி கற்க உரிமை தங்களுக்கு மட்டுமே உண்டு என்றும், மற்றவர்கள் உடல் உழைப்பு செய்ய வேண்டும் என்றும் அவர்கள் கூறினர். அதற்காக அவர்கள் மன்னரின் ஒப்புதலைப் பெற்று தங்கள் சாதியை அனைவரும் வணங்க வேண்டும் என்று கூறினர். சில சாதியினரை அவர்கள் தீண்டத்தகாதவர்களாக அறிவித்தனர். மக்களை பலவிதமாக சுரண்டினர். சில காலம் கழித்து ராஜ்யத்தில் நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. மக்களின் ஆட்சி தொடங்கியது. அப்போதிருந்து அம்பர் சாதியினருக்கு பல கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன. இப்போது அம்பர்களில் அந்த கர்வம் கொஞ்சமும் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் முன்னோர்கள் செய்த தவறுகளுக்கான தண்டனையை அனுபவித்து வருகின்றனர்.
பிருகஸ்பதி ஒரு வருடம் தேச சஞ்சாரம் செய்திருப்பான். அவன் வீட்டிற்கு திரும்பி வந்தபோது அவனுக்கு உலக அறிவு நிறைய இருந்தது. அவன் தன் தந்தை தொடங்கிய குருகுலத்திற்கு தலைமைப் பொறுப்பேற்றான்.
ஒருமுறை அவன் தன் சீடர்களுக்கு அணிலின் பக்திக் கதையை சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். சேது பந்தனத்தின் போது அணில் செய்த சிறிய உதவியை பாராட்டி ராமர் அதன் முதுகில் அன்போடு கை வைத்தபோது, ராமரின் விரல்களின் அடையாளங்கள் அதன் முதுகில் பதிந்தன. அது இன்று வரை அதன் சந்ததியினரின் உடலில் அப்படியே இருப்பதாக கூறினான். அப்போது ஒரு சீடன் சந்தேகம் எழுப்பினான். "குருவே! விலங்குகளின் உடல் அமைப்பு, நிறம் போன்ற விஷயங்கள் பிறக்கும்போதே ஏற்படுகின்றன. அவை பரம்பரையாக தொடர்கின்றன. ஆனால் செயற்கையான விஷயங்கள் எப்படி பரம்பரையாக வர முடியும்? எங்கள் அப்பாவுக்கு சிறு வயதில் தோள்பட்டையில் பெரிய காயம் ஏற்பட்டது. அதன் வடு இன்று வரை அவர் தோளில் இருக்கிறது. ஆனால் அது எங்கள் சகோதரர்கள் யாருக்கும் வரவில்லையே!" என்றான்.
பிருகஸ்பதி அதைக் கேட்டு, "நான் சொன்னதில் உள்ள உட்கருத்து அதுவல்ல. அணிலின் முதுகில் உள்ள அடையாளங்கள் வெளியில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. ஆனால் மனிதர்களின் சாதியில் தெரியாத அடையாளங்கள் நிலைத்து விடுகின்றன" என்று கூறி அவன் நேரில் பார்த்த மகாபலியின் பாத பூஜையையும், அம்பரின் கதையையும் சொன்னான்.