திறமையானவர்

உறுதியான விக்ரம் மீண்டும் அந்த மரத்தை நோக்கிச் சென்றான். மரத்திலிருந்து சடலத்தை இறக்கி தோளில் சுமந்து வழக்கம் போல் மௌனம் சாதித்து மயானத்தை நோக்கி நடந்தான். அப்போது பிணத்தில் வசிக்கும் வேதாளம் ராஜாவைப் பார்த்து, "ராஜாவே, யாருடைய கட்டளையை நிறைவேற்றுவதற்காக இந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் இப்படி பயங்கரமான காட்டில் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. சிறந்த விசுவாசம் மற்றும் அசாதாரண தைரியம் உள்ள விவேகமானவர்களைத் தவிர வேறு யாராலும் இதைச் செய்ய முடியாது என்று மட்டும் எனக்குத் தெரியும். ஆனால் சில நேரங்களில் இப்படிப்பட்ட திறமையான மற்றும் திறமை வாய்ந்தவர்கள் கூட அவமானப்பட்டு தங்கள் உயர் பதவியை இழக்க நேரிடுகிறது. அப்படி அவமானப்பட்டு பதவியை இழந்த ஒரு உளவாளியின் கதையை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், அதை கவனமாக கேளுங்கள். உங்கள் சிரமமும் கொஞ்சம் குறையும்." இப்படிச் சொல்லி வேதாளம் கதை சொல்ல ஆரம்பித்தது: கிரிபூரின் ராஜா தூமகேது மிகவும் கொடூரமானவன். அவனுக்கு ஆட்சி ஆசை அதிகம். அவனுடைய ராஜ்யத்துக்கு பக்கத்திலேயே செல்வம் கொழிக்கும் காம்போஜ் என்ற ராஜ்யம் இருந்தது. அதை கைப்பற்ற தூமகேது ரொம்ப காலமாக ஆசைப்பட்டான். ஆனால் அதை ஜெயிப்பது அவ்வளவு எளிதானது அல்ல என்று அவனுக்குத் தெரியும். இந்நிலையில் ஒரு நாள் காம்போஜ் இளவரசி மதாலசா தன் தோழிகளுடன் வனத்திற்கு சென்றிருக்கிறாள் என்று செய்தி கிடைத்தது. தூமகேது உடனே தன் வீரர்களை அனுப்பி அவளைப் பிடித்து ஒரு ரகசிய இடத்தில் சிறை வைத்தான். ராஜா தூமகேது, காம்போஜ் ராஜாவுக்கு ஒரு தூதரை அனுப்பி, "உன் மகள் மதாலசா இப்போது என் கையில் இருக்கிறாள். அதனால் வரிப்பணமாக பத்து லட்சம் பொற்காசுகளை உடனே அனுப்பி விடுங்கள். வரிப்பணம் அனுப்பினால் உன் மகளை பத்திரமாக திருப்பி அனுப்பி விடுவோம்," என்று செய்தி அனுப்பினான். காம்போஜ் வயதான மந்திரி இந்த செய்தியை தன் ராஜாவுக்கு சொல்லி, அந்த தூதனிடம், "நாங்கள் ஒரு மாதத்திற்குள் வரிப்பணம் அனுப்புவதற்கு ஏற்பாடு செய்கிறோம்," என்று சொல்லி தூதரை மரியாதையுடன் திருப்பி அனுப்பினான். இதனால் கோபமடைந்த காம்போஜ் ராஜா தன் மந்திரியிடம், "நாம் பணம் அனுப்பினாலும் அந்த துஷ்டன் என் மதாலசாவை பத்திரமாக திருப்பி அனுப்புவான் என்று என்ன நிச்சயம்?" வயதான மந்திரி சொன்னான், "அரசே, உங்களுக்கு யோசிக்க இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நான் அப்படி சொன்னேன். விசுவாசமான மற்றும் திறமையான ஒரு உளவாளியை அனுப்பி இளவரசியை எங்கே வைத்திருக்கிறீர்கள் என்று கண்டுபிடிக்கலாம்." ராஜா மற்றும் மந்திரி இருவரும் சேர்ந்து இந்த வேலைக்கு நம் உளவாளி பிரிவின் தலைவர் கேசவ வர்மா மிகவும் பொருத்தமானவர் என்று ஒருமனதாக முடிவு செய்தனர். கேசவ வர்மா அடுத்த நாள் காலையிலேயே புறப்பட்டான். ஒரு இரவு மற்றும் ஒரு நாள் நடந்து கிரிபூரின் எல்லை ஓரத்தில் இருந்த நதிக்கரையை அடைந்தான். மீனவர் வேடத்தில் நதியைக் கடந்து கேசவ வர்மா தலைநகரை அடைந்தான். ஒரு வாரம் பலவிதமாக முயற்சி செய்து இளவரசியை நதிக்கரையில் உள்ள ஒரு பழைய கோட்டையில் சிறை வைத்திருப்பதை அவன் கண்டுபிடித்தான். இரவில் கேசவ வர்மா அந்த காட்டுக்குள் சென்று சுற்றித் தேட ஆரம்பித்தான். திடீரென்று யாரோ அவன் தலையில் பலமாக அடித்தார்கள். அவன் திரும்பிப் பார்த்தபோது கையில் டார்ச் லைட் வைத்திருந்த ஒரு சிப்பாய் அவனுக்கு தெரிந்தது. அவன் மீண்டும் தாக்கப் போனான். அதற்குள் கேசவ வர்மா தன் வாளை எடுத்து சிப்பாயின் நெஞ்சில் குத்தினான். கீழே விழும் போது சிப்பாய் சத்தமாக கத்தினான். அதனால் இன்னும் சில சிப்பாய்கள் அங்கு ஓடி வர ஆரம்பித்தார்கள். இதைப் பார்த்த கேசவ வர்மா அந்த சிப்பாயின் கையில் இருந்த டார்ச் லைட்டை எடுத்து அருகிலிருந்த காய்ந்த சருகுகளுக்கு தீ வைத்தான். கொஞ்ச நேரத்தில் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிய ஆரம்பித்தது. அதனால் அங்கு பரபரப்பு ஏற்பட்டது. இந்த சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்தி கேசவ வர்மா அங்கிருந்து தப்பி மூன்று நான்கு நாட்களில் காம்போஜ் நகரை அடைந்தான். தலையில் கட்டு போட்டிருந்த கேசவ வர்மாவைப் பார்த்து ராஜா மற்றும் மந்திரி ஆச்சரியப்பட்டனர். அவனுடைய கதையை கேட்டு வருத்தப்பட்டார்கள். அடுத்த நாளே கிருத்சேன் என்ற இளைஞன் ராஜாவிடம் வந்து, "நான் இளவரசியை மீட்டு வருவேன்," என்றான். ராஜாவிற்கு அவன் மீது கொஞ்சம் கூட நம்பிக்கை இல்லை. இருந்தாலும், "சரி! நீ கேசவ வர்மாவை சந்தித்து அந்த பழைய கோட்டையைப் பற்றி தெரிந்து வைத்துக்கொள்," என்று சொன்னான். "மன்னிக்கவும் மன்னா, கேசவ வர்மாவை சந்தித்து எதுவும் பயன் இருக்காது என்று நினைக்கிறேன்," என்று கிருத்சேன் கூறினான். இதைக் கேட்டு ராஜா மற்றும் மந்திரி ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார்கள். "இவ்வளவு களேபரம் செய்தும் தூமகேது இளவரசியை அங்கேயே வைத்திருக்க மாட்டான், இல்லையா?" என்று கிருத்சேன் விளக்கம் கொடுத்தான். இப்போது தான் ராஜா மற்றும் மந்திரிக்கு கிருத்சேன் புத்திசாலி என்று புரிந்தது. ராஜா அவனிடம், "சரி, நீ உனக்கு பிடித்த மாதிரி முயற்சி செய்," என்று சொன்னான். நான்கு நாட்கள் கழித்து கிருத்சேன் திரும்பி வந்தான். ஆனால் இளவரசி அவனுடன் வரவில்லை. ராஜா கோபமாக அவனைப் பார்த்து, "நீ அறிவில்லாதவன் மட்டுமல்ல, கோழையாகவும் இருப்பாய் என்று நினைக்கிறேன்," என்றான். அதற்கு கிருத்சேன் பணிவுடன், "மன்னிக்கவும் மன்னா, இந்த வேலையை முடிக்க நான் மட்டும் போதாது. நம் இரண்டு ராஜ்யங்களின் எல்லையில் உள்ள நதி கடலில் கலக்கும் இடத்தில், ஒரு தீவில் தூமகேது இளவரசியை சிறை வைத்திருக்கிறார். நிறைய வீரர்களையும் காவலுக்கு நிறுத்தி இருக்கிறார். இந்த விஷயம் உங்களுக்கு தெரியாமல் நேராக அங்கு போவது சரியாக இருக்காது. ஏனெனில் அங்கு நான் இறந்திருந்தால் இளவரசியின் ரகசியமும் என்னுடன் புதைந்திருக்கும்," என்றான். ராஜா மற்றும் மந்திரி தளபதியை அழைத்தார்கள். தளபதி சொன்னான், "சாதாரணமாக முடியும் மன்னா! நம் நூறு வீரர்களை மீனவர்கள் வேடத்தில் போய் அந்த தீவை சுற்றி வளைக்கலாம்." மந்திரியின் திட்டம் நூறு சதவீதம் சரியாக இருந்தது. காம்போஜ் ராணுவம் இளவரசியை விடுவித்தது. கிரிபூர் கோட்டையை ஜெயித்து தூமகேதுவை கைதியாக காம்போஜ் சிறையில் போட்டனர். வெற்றியின் கொண்டாட்டம் நடந்துகொண்டிருந்த போது கேசவ வர்மாவுக்கு பாராட்டு விழா நடத்தலாம் என்று ராஜா சொன்னான். ஆனால் மந்திரி, "இல்லை மன்னா, பாராட்டு விழா நடத்த வேண்டுமென்றால் கிருத்சேனுக்குத் தான் நடத்த வேண்டும்," என்றார். ராஜா வயதான மந்திரியின் ஆலோசனையை ஏற்று கிருத்சேனை பாராட்டி கேசவ வர்மாவுக்கு பதிலாக உளவாளி பிரிவின் தலைவராக நியமித்தார். கதையை இத்துடன் முடித்துவிட்டு வேதாளம் விக்ரமனிடம் கேட்டது, "ராஜா, காம்போஜ் ராஜா மந்திரியின் பேச்சைக் கேட்டு கேசவ வர்மாவை பதவியிலிருந்து நீக்கியது சரியா? ஒரு முறை 'கோழை' என்று சொன்ன கிருத்சேனை தலைவராக நியமித்தது நியாயமில்லையா? இந்த கேள்விக்கு பதில் தெரிந்தும் சொல்லாவிட்டால் உன் தலை சிதறிவிடும்!" ராஜா விக்ரமன் சொன்னான், "கேசவ வர்மா திறமை வாய்ந்தவராக இருந்தாலும், அவனுடைய கோபமான குணம் அவனுக்கு எதிரியாக மாறிவிட்டது. தன் உயிருக்கு ஆபத்து வந்தபோது அவன் யோசிக்காமல் காடு முழுவதையும் கொளுத்திவிட்டான். அப்போது இளவரசி அங்கேயே இருக்கிறாள் என்றும் தீயால் அவளுடைய உயிருக்கும் ஆபத்து வரலாம் என்பதையும் அவன் மறந்துவிட்டான். அவனுடைய அவசரத்தால் பிரச்சனை இன்னும் சிக்கலாகிவிட்டது. ஆனால் இதை உணர்ந்த கிருத்சேன் இளவரசியின் உண்மையான முகவரியை கண்டுபிடித்தான். அதனால் திறமையான கிருத்சேனை பாராட்டுவது சரியே!" இப்படி ராஜாவின் மௌனம் கலைந்ததால் வேதாளம் அந்த பிணத்துடன் மீண்டும் மறைந்து பழைய மரத்தின் கிளையில் தொங்க ஆரம்பித்தது.