தூக்கம் தொலைந்தது!

மகாதூ என்ற வேலைக்காரனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். அவனுக்கு சோமு என்று பெயரிட்டு, செல்லமாக வளர்த்தான். சோமு பெரியவனானதும் அப்பாவிற்கு வேலைகளில் உதவ ஆரம்பித்தான். ஆனால் சோமுவுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. அவன் காலையில் சூரியன் உதித்த பிறகும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். தூங்கி எழுந்ததும் அப்பாவுக்காக வயலுக்கு சாப்பாடு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். பிறகு அவன் வேலை செய்வான். தன் மகன் தனக்கு உதவியாக வேலை செய்கிறான் என்று மகாதூ எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டான்? ஆனால் பொழுது விடிந்தும் எழாதவனுக்கு யார் வேலை கொடுப்பார்கள் என்று அவன் கவலைப்பட்டான். தனக்குப் பிறகு தன் மகனின் நிலை என்ன ஆகும்? அவன் சொந்தக் காலில் நிற்க வேண்டும். இல்லையென்றால் எப்படி? கையும் காலும் அசைந்தால்தான் மூளை வேலை செய்யும். சோமு தன் தூக்கத்தை விடாவிட்டால், அவன் வாழ்க்கை முழுவதும் கஷ்டப்பட வேண்டியிருக்கும்! மகாதூ தன் மனதில் உள்ளதை தன் மைத்துனரிடம் அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். ஒருமுறை மகாதூ தனக்கு எஜமானர் சொன்ன ஒரு வேலைக்காக வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அதனால் அவன் தன் மகனை தன் மைத்துனரிடம் விட்டு, திரும்பி வரும் வரை மகனை பார்த்துக் கொள்ள சொன்னான். சோமு தன் மாமா வீட்டில் தங்கினான். மூன்றாம் நாள் மாமா வீட்டில் அதிகாலையில் ஒரு திருட்டு நடந்தது. பொழுது விடிந்ததும் சோமுவின் மாமாவும், மாமியும் வேலைக்கு போய்விட்டார்கள். சோமு மட்டும் வீட்டில் தனியாக இருந்தபோது இந்த திருட்டு நடந்தது. "அதிகாலையில் நீ வீட்டில் இருக்கும்போது உனக்கு தெரியாமல் எப்படி திருட்டு நடந்திருக்க முடியும்? நீதான் திருடி இருக்க வேண்டும்!" என்று மாமா சோமுவிடம் சொன்னார். பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் கூட சோமுதான் திருடி இருக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். வேறு யார் திருடப் போகிறார்கள்? தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்றும், தான் தூங்கிக் கொண்டிருந்ததாகவும் சோமு எவ்வளவு சொன்னாலும் யாரும் நம்பவில்லை. கூலி வேலை செய்து வயிறு வளர்ப்பவன் இவ்வளவு நேரம் தூங்குவானா என்று யாருக்கும் நம்பிக்கை வரவில்லை. திருடன் என்று சொன்னதிலிருந்து அப்பா எப்போது திரும்பி வருவார், அவரிடம் எல்லாவற்றையும் எப்போது சொல்வோம் என்று சோமுவுக்கு இருந்தது. பிறகு மகாதூ வந்தான். மகன் மீது திருட்டு பழி சுமத்தப்பட்டதால் மகாதூவுக்கு கோபம் வந்தது. தன் மைத்துனரிடம் என் மகனுக்கு அந்த கெட்ட பழக்கம் இல்லை என்று சண்டை போட்டு மகனை வீட்டுக்கு அழைத்து சென்றான். மகாதூ சொன்னதை அவன் மைத்துனன் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டான். ஆனால் மறுநாள் மகாதூ எழுந்தபோது சோமுவும் எழுந்து நின்றான். மகாதூ ஆச்சரியப்பட்டான். தன் மைத்துனன் சோமுவின் கெட்ட பழக்கத்தை மாற்றுவதற்காகத்தான் இப்படி செய்திருப்பானோ என்று நினைத்தான்! நாம் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் அவனுடைய பழக்கத்தை மாற்ற முடியவில்லை. ஆனால் மைத்துனன் அதைச் செய்துவிட்டான் என்று அவனுக்கு நன்றி சொன்னான். "பார் மகாதூ அண்ணா! இந்த சின்ன விஷயத்துக்காக இந்த நாடகம் போட வேண்டியிருந்தது. சின்ன வயதில் செய்ததால் தப்பித்தாய், பெரியவனானதும் முடியாது!" என்று மைத்துனன் சொன்னான்.