நூபுரங்களின் சலங்கை ஒலி
ஜெயந்த் கங்கபார் ஜமீன்தாரின் அலுவலகத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் நல்ல குணம் கொண்டவன். அதனால் அலுவலகத்தில் சேர்ந்த சில நாட்களிலேயே நல்ல பெயர் வாங்கினான். முதலில் அவனுடைய பெற்றோர்கள் லலித்பூரில் வசித்து வந்தார்கள். அவனுக்கு வேலை கிடைத்ததும் அவர்களும் கங்கபாருக்கு வந்து மகனுடன் வசிக்க ஆரம்பித்தார்கள். நகரத்தில் இருந்தாலும் ஜெயந்திற்கு தன்னுடைய கிராமத்தின் நினைவுகள் இருந்தன. அங்குள்ள நண்பர்களுடன் அவனுடைய நட்பு தொடர்ந்தது. வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் அவர்களை பார்க்க சென்று வருவான்.
தீபாவளி பண்டிகைக்காக ஜெயந்த் சில நாட்கள் லலித்பூரில் தங்க வந்தான். மகேந்திரா, சிவதாஸ், குணசேகர் மற்றும் மனோகர் அவனுடைய உயிர் நண்பர்கள். அவன் ஊருக்கு வந்ததால் அவர்கள் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டார்கள். அவர்களுடைய வீடுகள் ஒன்றுக்கொன்று அருகருகே இருந்தன. ஜெயந்த் நான்கு நாட்கள் தங்க இருந்ததால், ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நண்பனின் வீட்டில் தங்குவதற்கு முடிவு செய்தான்.
முதல் நாள் ஜெயந்த் மகேந்திராவின் வீட்டில் தங்கினான். இரவு சாப்பாடு முடிந்த பிறகு, நண்பர்கள் சிறுவயது நினைவுகளில் மூழ்கிப் போனார்கள். கிராமத்து கதைகள் மற்றும் நாட்டின் அரசியல் சூழ்நிலை பற்றியும் பேசினார்கள். அதன் பிறகு மற்ற மூவரும் அவரவர் வீட்டிற்கு சென்று விட்டார்கள். இரவு தூங்குவதற்கு முன்பு மகேந்திரா மிகவும் பக்தியுடன் ஹனுமனை நினைத்து ஹனுமான் சாலிசா பாராயணம் செய்தான். ஜெயந்த் சிரித்துக்கொண்டே, "அடே வா, உன் பக்தி ரொம்ப அதிகமாயிடுச்சே. துறவி ஆகுற ஐடியா எதுவும் இருக்கா?" என்று கேட்டான்.
"இல்லடா, சூழ்நிலை சரியில்ல. அதனால ரக்ஷணைக்காக ஹனுமனை பிரார்த்திக்கிறேன். அவர் ஆபத்துகளை நீக்குறவர் இல்லையா?" என்று மகேந்திரா சொன்னான்.
"ஏன்?" என்று ஜெயந்த் கேட்டான்.
"அது ஒரு பெரிய கதை. ராத்திரி ரொம்ப நேரம் ஆயிடுச்சு. இப்ப தூங்கு." என்று மகேந்திரா பேச்சை மாற்றினான், காரணத்தை சொல்லவில்லை. ஜெயந்த் எதுவும் பேசாமல் தூங்கிவிட்டான்.
நள்ளிரவுக்குப் பிறகு ஜெயந்திற்கு தூக்கம் கலைந்தது. அவனுக்கு நூபுரங்களின் 'சலங்கை சலங்கை' என்று மெல்லிய சத்தம் கேட்டது. அவன் திரும்பி பார்த்தான், மகேந்திரா போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான். ஏதோ மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். கொஞ்ச நேரத்தில் நூபுரங்களின் சத்தம் நின்றது.
காலையில் ஜெயந்த் மகேந்திராவிடம் அந்த சத்தத்தைப் பற்றி கேட்டான்.
"உனக்கும் அந்த சத்தம் கேட்டதா? என்ன சொல்றது? ஒரு மாசமா இந்த காமினி டாகினி இங்கயும் அங்கயும் சுத்திட்டு இருக்கு. வீட்டை விட்டு கூட போக முடியல. சொந்த வீட்டை விட்டு எப்படி போறது? அந்த டாகின்கிட்ட இருந்து விடுதலை பெறணும்னு மந்திரவாதிய வச்சு பார்த்தேன். தாயத்து கட்டினேன். நிறைய செலவு பண்ணினேன். ஆனா எதுவும் பலன் இல்ல." என்று சொன்னான்.
"என்ன நண்பா, இந்த காலத்துலயும் நீ பேய், பிசாசு இதையெல்லாம் நம்புறியா?" என்று ஜெயந்த் ஆச்சரியமாக கேட்டான்.
"அப்புறம் என்ன பண்றது? எப்ப அந்த சலங்கை சத்தம் காதுல கேட்க ஆரம்பிச்சதோ, அப்போதிருந்து வீட்ல எல்லாமே கெட்டதா நடக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு." என்று மகேந்திரா சொன்னான். "ஆனா இந்த விஷயத்தை நீ நம்ம நண்பர்கள்கிட்ட எதுவும் பேசலயா? அவங்க ஏதாவது யோசனை சொல்லியிருப்பாங்க. என்ன பிரச்சனைன்னு தெரிஞ்சிருக்கும்." என்று ஜெயந்த் கேட்டான்.
"இந்த விஷயத்தை அவங்ககிட்ட சொன்னா, அவங்களே என்ன மூடநம்பிக்கைக்காரன், கிராமத்தான், பழமைவாதி இப்படீன்னு சொல்லி கேலி பண்ணுவாங்க. அதனால நான் அமைதியா இருந்தேன்." என்று மகேந்திரா சொன்னான்.
இரண்டாவது நாள் ஜெயந்த் சிவதாஸ் வீட்டில் தங்கினான். அன்றிரவும் அவனுக்கு நூபுரங்களின் சத்தம் கேட்டது. இங்கே அந்த சத்தம் கொஞ்சம் அதிகமாக கேட்டது. மறுநாள் ஜெயந்த் இதைப் பற்றி சிவதாஸிடம் கேட்டபோது, சிவதாஸ், "சத்தமா பேசாத. இந்த சத்தத்தைப் பத்தி நான் கோவிலில் இருக்கிற பூசாரிகிட்ட சொன்னேன். அப்போ அவங்க இது மகாலட்சுமியோட சலங்கை சத்தம், அவ வீட்ல நுழைய தயங்குறான்னு சொன்னாங்க. அவளை சந்தோஷப்படுத்த அவங்க எனக்காக ஸ்பெஷல் பூஜையும் நிறைய செலவு பண்ற மாதிரியான அர்ச்சனையும் பண்ணாங்க." என்று சொன்னான்.
அதற்கு ஜெயந்த் எதுவும் சொல்லவில்லை. "என்ன நடந்தாலும் இந்த விஷயத்தை நம்ம நண்பர்களுக்கு மட்டும் சொல்லாதே" என்று ஏதோ ஒரு ரகசியம் சொல்வது போல சிவதாஸ் சொன்னான்.
மூன்றாவது நாள் ஜெயந்த் குணசேகர் வீட்டில் தங்கினான். அந்த இரவு அவனுக்கு நூபுரங்களின் சத்தம் இன்னும் அதிகமா கேட்டது. ஜெயந்த் பார்த்தான், குணசேகரும் முழிச்சிட்டு இருந்தான். ஜெயந்த் கேட்டான், "சலங்கை சத்தம் கேக்குது இல்லையா?"
"ஆமா, ஏய், சில நாட்களா நானும் இந்த சத்தத்தை கேட்கிறேன். நம்ம வீட்டுக்கு பின்னாடி இருக்கிற முற்றத்துல நிலத்துக்குள்ள ரகசியமா செல்வம் இருக்கு. அது வெளிய வர துடிக்குது. இது அதோட சத்தம்தான். அதனால நான் தினமும் பின்னாடி முற்றத்துல கொஞ்சமா தோண்டறேன். ஆனா இன்னும் எதுவும் கிடைக்கல. ஆனா இதை மட்டும் யார்கிட்டயும் சொல்லாதே." என்று குணசேகர் மெதுவா சொன்னான்.
ஜெயந்த் படுத்தபடியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். தன்னுடைய நண்பர்கள் இந்த சத்தத்திற்கு சொன்ன காரணங்கள் எதுவும் உண்மையாக இல்லை. ஆனால் அதற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்கணும்னு ஜெயந்திற்கு தோணுச்சு. ஒவ்வொருத்தரும் அவங்கவங்க சுபாவத்துக்கு ஏத்த மாதிரி ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாங்க. ஆனா உண்மை என்னவா இருக்கும்னு கண்டுபிடிக்க யாரும் முயற்சி பண்ணவே இல்லை.
நான்காவது நாள் ஜெயந்த் மனோகர் வீட்டில் தங்கினான். அந்த ராத்திரி அந்த சலங்கை சத்தம் ரொம்ப பக்கத்துல கேக்குற மாதிரி இருந்தது. ஜெயந்த் பார்த்தான், சத்தம் கேட்கும்போது மனோகர் பக்கத்து ரூமுக்கு போனான். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு சலங்கை சத்தம் நின்னு போச்சு. மனோகர் திரும்பி வந்து அமைதியா கட்டில்ல படுத்துக்கிட்டான்.
காலையில் ஜெயந்த் மனோகர்கிட்ட அந்த சலங்கை சத்தத்தைப் பத்தி கேட்டான். அப்போ மனோகர் தலையை குனிஞ்சுகிட்டு சொன்னான், "உனக்கே தெரியும் எனக்கு இப்பதான் கல்யாணம் ஆச்சுன்னு. என் பொண்டாட்டிக்கு தூக்கத்துல நடக்குற வியாதி இருக்கு. தினமும் நான் விழிச்சிருந்து அவ மேல நைட் பூரா கவனமா இருக்க முடியாது. அதனால நான் அவ கால்ல சலங்கை கட்டுற மாதிரி ஒரு ஐடியா பண்ணேன். எப்ப அவ தூக்கத்துல நடக்க ஆரம்பிக்கிறாளோ, அப்ப அந்த சலங்கை சத்தம் கேட்டு நான் முழிச்சிக்கிறேன். நான் எழுந்து அவளை கூட்டிட்டு வந்து மறுபடியும் கட்டில்ல படுக்க வைக்கிறேன். அவ தூங்கிட்டா மறுபடியும் எந்திரிக்கவே மாட்டா."
"ஆனா உன் பொண்டாட்டி சலங்கை சத்தம் பகல்ல ஏன் கேட்க மாட்டேங்குது?" என்று ஜெயந்த் சந்தேகம் கேட்டான்.
"அவளுக்கு கால்ல சலங்கை, கொலுசு இதெல்லாம் போடவே பிடிக்காது. அதனால அவ தூங்குனதுக்கு அப்புறம்தான் நான் அவ கால்ல சலங்கை கட்டுவேன். அவ எந்திரிக்கிறதுக்கு முன்னாடியே அதை எடுத்துடுவேன். இப்பதான் நமக்கு கல்யாணம் ஆச்சு. மெதுவா அவளுக்கு புரிய வைக்கிறேன். அப்புறம் அவளுக்கு சலங்கை போட பழக்கப்படுத்துவேன்." என்று மனோகர் சொன்னான்.
சலங்கை சத்தத்தோட ரகசியம் இப்போ வெளி வந்துடுச்சு. அடுத்த நாள் எல்லாரும் ஒண்ணா சேரும்போது ஜெயந்த் அவங்ககிட்ட சொன்னான், "நீங்க கேட்டது காமினி பிசாசோட சத்தம் இல்ல, மகாலட்சுமியோட சத்தமும் இல்ல. அது மனோகரோட பொண்டாட்டி கால்ல இருந்த சலங்கை சத்தம். இனியாவது நீங்க கண்ணை மூடிக்கிட்டு சும்மா காசு செலவு பண்ணாதீங்க. மறுபடியும் அப்படி ஏதாவது நடந்துச்சுன்னா முதல்ல லாஜிக்கலா யோசிச்சு பாருங்க. அப்புறம் அதுக்கு ஏத்த மாதிரி சொல்யூஷன் கண்டுபிடிங்க. இப்போ அமைதியா நீங்க வாழலாம்."
அவங்க அறிவில்லாம நடந்துக்கிட்டதுக்காக அவங்க நண்பர்கள் வெட்கப்பட்டாங்க. ஆனா அதுக்கப்புறம் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்துகிட்டு அவங்களுக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியல.